Op de racefiets
2021 lonkt, 2020 ligt achter ons. Een jaar van onovertroffen afstanden, vieze kettingen en soms lek rijden. Maar ook van fysieke topprestaties leveren. Naast onze vaste trainingsrondes hebben we ‘in corona-tijd’ Nederland veel beter leren kennen. En draagt de Trappieter een keer niet zijn lycra outfit, dan wil dat niet zeggen dat hij niet verbonden is met de actieve Trappieters.
In dat geval zorgt Whatsapp voor verbroedering! Was hij niet de rapste met zijn fiets, dan toch zeker wel met zijn vingers. Met immer zorgvuldig gekozen woorden en afbeeldingen. Puntig, snedig – soms over het randje – maar altijd warm en oprecht. Als het ertoe doet of als het gewoon moet. Hoe mooi dat dit bewaard blijft. Dat al die geschreven pareltjes, die nu en dan spontaan ontstaan, niet zomaar als een nipt gewonnen (of verloren) sprint voorbijgaan. Maar in de annalen terugkomen. Die moeten gebundeld!
2020 was een jaar van corona-rondjes, versoepelen en weer in lockdown. Het fietsen bleef voor menig Trappieter een stabiele factor in dit weerbarstige jaar van de pandemie. Langzaam maar zeker gaat de wereld – hopelijk – van het coronaslot. Dan ontstaat er weer perspectief en kunnen we in maart, april van dit jaar weer gezamenlijk onze rondjes draaien.
Blijf leven voor de sport. Lees en kijk met fiere trotsheid. Namens alle Trappieters.
Stamboom
De familienaam ‘Nesvadba’ geeft regelmatig aanleiding tot de vraag: “Waar komt jullie naam vandaan?” Meestal is mijn antwoord: “Van mijn grootvader, die geboren is in het huidige Tsjechië.”
Maar aangezien mijn vader, op zijn beurt, in Medan ter wereld kwam, in het voormalige Nederlands-Indië, ontstond bij mij nieuwsgierigheid naar de reden voor het vertrek van mijn grootvader uit Europa en naar zijn leven in Indië. En ook het plan om het verhaal dat erbij zou gaan horen eens op papier te zetten.
De informatie uit familiekring, uit gedigitaliseerde kranten en uit bewaarde documenten en foto’s, gaf mij de mogelijkheid een indruk te krijgen van zijn leven en zijn gezin in Nederlands-Indië. Ook bood het mij de kans na te gaan hoe het mijn vader, zijn broer en drie zusjes in Amsterdam verging na het overlijden van mijn grootvader Florian Anton Nesvadba.
Ook de familiestamboom, opgezet door mijn zoon Jaro, en de gegevens die hij onder meer verkreeg uit Oostenrijkse en Tsjechische archieven, hebben eveneens bijgedragen aan het tot stand komen van de beschrijving van de geschiedenis van de familie Nesvadba.
Heel veel dank aan alle familieleden die ons hebben voorzien van documenten en foto’s, die zij in hun bezit hebben. We weten nu weer wat beter hoe het zit met de naam ‘Nesvadba’.